Kocie Góry

Autorem „Pisanki Trzebnickiej" jest artysta plastyk Ryszard Glegoła z Wysokiego Kościoła. Pisanka trzebnicka powstała na motywach wzorów haftów, które zbierał przez kilka lat Ryszard Glegoła. Opracował on specjalną technikę malowania pisanek.

Jarosław Matuszewski z Wrocławia, jest laureatem konkursów ziemi kłodzkiej i maluje pisanki awangardowe, jego pasją jest kolekcjonowanie pisanek.
Plastycy ci od paru lat organizują warsztaty malowania bombek choinkowych, pisanek, na szkle dla dzieci i dorosłych.

Nagrody, które zdobyła Pisanka Trzebnicka są nagrodami imiennymi które przyznano Ryszardowi Glegole.

Nagrody zdobyte w 2011 r.:

W 2011 roku w XXXIX Ogólnopolskim Konkursie Pisanki im. Michała Kowalskiego w Muzeum Lubuskim im. Dekerta w Gorzowie Wlkp. w kategorii technika mieszana – I miejsce.

W XXIII Ogólnopolskim Konkursie Etnograficznym w Polkowicach w 2011 r. w kategorii pisanka tradycyjna – wyróżnienie.

W Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Najpiękniejsza Pisanka" w Klubie Kultury „Radość" w Warszawie w kategoria Pisanka – II miejsce.

W Konkursie „Pisanka" w Gminnym Centrum Kultury i Sportu w Żarowie w kategorii Pisanka Kraszanka – II miejsce.

Ryszard Glegoła reprezentował Trzebnicę i Pisankę Trzebnicką również na XIV Spotkaniach Tradycji Wielkanocnych Ziemi Kłodzkiej w Wolborzu w 2011 r. oraz na Jarmarku Wielkanocnym w Bardzie Śl. Jarmark ten transmitowała TVP 3 Fakty Wrocław w dniu 17 04 2011 r. Internetowa Telewizja PCA Polkowice pokazała reportaż z warsztatów wielkanocnych Ryszarda Glegoły na spotkaniu z mieszkańcami Polkowic.

tekst: Zbigniew Lubicz-Miszewski

WIELKANOCNE RYMY

Jedna z bajek Wiesławy Kucięby Brzydkie czy ładne? opowiada o kurce, która zniosła pierwsze w życiu jajko. Ponieważ utwór nawiązuje do Świąt Wielkanocnych, dlatego w okresie marca i kwietnia 2011 r. odbyły się spotkania z dziećmi, poświęcone właśnie tej bajce.

29 marca autorka spotkała się z uczniami klas O, I, II i III w Szkole Podstawowej im. Unii Europejskiej w Urazie, 31 marca w Zespole Szkół w Krynicznie, 8 kwietnia w Zespole Szkół w Zawoni, 15 kwietnia w Bibliotece Publicznej w Żmigrodzie oraz 11 i 19 kwietnia w Muzeum TMZT w trzebnickim Ratuszu.

Ponadto 12 kwietnia spotkała się również z dziećmi ze szkół wrocławskich w Klubie Muzyki i Literatury we Wrocławiu. Dzieci rozmawiały o kolorach wiosny i nadchodzących świętach. Miały możliwość obejrzeć zbiory jajek ptaków i gadów zgromadzone przez autorkę. Największe zainteresowanie wywołały jajka żółwi i krokodyli, a spośród jajek ptasich – jajko strusie.

W prezencie od dzieci autorka dostała piękne laurki i kartki z życzeniami z okazji nadchodzących Świąt Wielkanocnych.

tekst: WK
zdjęcia z archiwum TMZT

Wiesława Kucięba

Brzydkie czy ładne?

Dziś w kurniku, całkiem z rana,
rzecz się stała niesłychana:

Bardzo jeszcze młoda kurka,
którą zwali Białopiórka,
pierwsze w życiu jajko zniosła
i tak chwali się do osła:
„Popatrz ośle, jakie śliczne,
jak nieziemskie, jak kosmiczne."
„Zwykle jajko – osioł na to –
ty pochwały czekasz za to?"
Kaczka przyszła, popatrzyła,
jajka też nie pochwaliła.

Przyszły później dwie indyczki
oraz stare trzy perliczki.
Rzekła jedna „Takie małe
i do tego całkiem białe".
Rudy kogut, co stał z boku,
podszedł wolno, krok po kroku
i ogląda pióra swoje:
„Czy na pewno to jest moje?".
Już się śmieją kaczki, kury,
nawet śmieje się kot bury.

Kurka płakać już zaczyna –
oj nietęga u niej mina.
Nagle drzwi się otwierają,
dwie dziewczynki przy nich stają.
Mniejsza mówi „Zaraz wrócę,
tylko okiem w gniazda rzucę.
Jedno jajko potrzebuję,
bo święconkę już szykuję,
najśliczniejsze, najzgrabniejsze
jednym słowem – najpiękniejsze!

Więc ogląda i przebiera,
ale jajek nie zabiera.
„To pstrokate, to za duże.
Muszę znaleźć jajo kurze,
żeby było całkiem białe
i najlepiej jakieś małe".
Na to zerka, to ogląda,
w nowe gniazda wciąż spogląda.
„To jest brzydkie, to nijakie,
nie podoba mi się takie.

Gdaczą kury „Moje!", „Moje!"
tocząc między sobą boje,
lecz dziewczynka jaj nie zbiera,
wciąż grymasi i przebiera.
Wreszcie patrzy w gniazdo kurki –
tej najmłodszej – Białopiórki:
„Jakie śliczne, jakie białe,
nie za duże, nie za małe".
I zabrała jajko kurze –
to nieładne, to nieduże.

Kury śmiać się już przestały,
już nie śmieje się kot mały.
Sroka, która w cieniu stała,
tylko głową pokiwała:
„Co nieładne zdać się może,
w brzydkim kształcie i kolorze
to dla innych wzór piękności,
szyku i doskonałości" –
takie słowa powiedziała,
po czym zaraz odleciała.